Col de Cabre (1180 m n.p.m.) – przełęcz we francuskich Alpach Zachodnich (na terenie tzw. Préalpes du Dauphiné), w grzbiecie wododziału rozdzielającego zlewiska Rodanu i jego lewobrzeżnego dopływu Durance. Rozdziela (w szerokim sensie) masyw Vercors na północy od rozległej krainy Diois na południu. Stanowi przejście z doliny rzeki Drôme na zachodzie do doliny rzeki Buëch na wschodzie.
Pierwotna nazwa przełęczy, pochodząca z epoki galoromańskiej i zachowana na tzw. mapie Peutingera, brzmiała Gavrus mons. Obecną nazwę należy tłumaczyć jako Kozią Przełęcz (łac. capra – koza).
Przełęcz wykorzystywana była komunikacyjnie co najmniej od czasów rzymskich: już wtedy wiódł przez nią szlak prowadzący z Italii przez przełęcz Montgenèvre, doliną Durance, a następnie doliną Drôme do rzymskiej kolonii Valentia (obecnie Valence) nad Rodanem. W czasach napoleońskich znaczącą rozbudową szlaku przez przełęcz wsławił się mianowany w 1802 r. prefekt departamentu Alpy Wysokie, baron Jean-Charles François de Ladoucette. Dziś przez przełęcz przechodzi droga z Livron-sur-Drôme w dolinie Rodanu (nr D 93) do Aspres-sur-Buëch w dolinie rzeki Buëch (nr D 993).