Był prezesem utworzonego w 1925 wileńskiego oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich oraz Syndykatu Dziennikarzy Wileńskich.

W kwietniu 1919 objął posadę w administracji państwowej, jako kierownik Wydziału Prasowego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich w Wilnie, który zajmował się monitorowaniem ukazujących się wydawnictw prasowych. Przewodniczył także tzw. Komitetowi Pasa Neutralnego – organowi polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, przygotowującego dla Ligi Narodów dokumentację dotyczącą Wileńszczyzny, do której pretensje rościli sobie Litwini.

Dwukrotnie żonaty. Z zawartego w 1886 małżeństwa z Marią Jasieńską miał dwie córki: Ewę (1889–1902) i Irenę, późniejszą drugą żonę Marcelego Szaroty. Niedługo przed śmiercią ożenił się z Jadwigą z Andrzejewskich.

Został pochowany na wileńskim Cmentarzu na Rossie, na tzw. Górce Literackiej (sektor 5a-6). 6 października 1933 został odsłonięty pomnik nagrobny autorstwa rzeźbiarza Bolesława Bałzukiewicza.

thumb|Nagrobek Czesława Jankowskiego na Cmentarzu na Rossie w Wilnie

Spuścizna rękopiśmienna Czesława Jankowskiego znajduje się w zbiorach Biblioteki Uniwersytetu Łódzkiego.