Po tej wymianie władcy z dynastii sabaudzkiej (Wiktor Amadeusz II) przyjęli tytuł królów Sardynii. W 1743 r., za panowania Karola Emanuela III Królestwo Sardynii zostało połączone z Piemontem w Królestwo Sardynii. Mimo oficjalnej nazwy, jego trzon terytorialny stanowiły Sabaudia i Piemont, a stolicą był piemoncki Turyn.
Karol Emanuel III podstawy swej polityki zagranicznej opierał na sojuszu z Austriakami. Dlatego poparł cesarzową Marię Teresę, gdy wybuchła wojna o austriacką sukcesję (1741-1748). Żołnierzy połączonych wojsk austriacko-sardyńskich określano jako „Austrosardów”, natomiast ich francusko-hiszpańskich przeciwników nazywano „Gallispanami”. Władca zmuszony był przeciwstawić się francusko-hiszpańskiej inwazji na Sabaudię. Kiedy obce wojska wkroczyły do Piemontu, w 1744 osobiście uczestniczył w obronie twierdzy Cuneo przed oblegającymi Francuzami i Hiszpanami. W 1745 na czele ok. 20-tysięcznej armii pokonał dwie armie o łącznej liczebności 60 tysięcy. Opanowane zostały jednak ważne twierdze, jak Alessandria, Asti i Casale, choć po uzyskaniu austriackiej pomocy (1746) udało się odzyskanie dwóch pierwszych. W 1747 r., w bitwie pod Assietta Karol Emanuel odniósł doniosłe zwycięstwo nad wojskami francuskimi, przesądzające o dalszym losie wojny, kiedy jej front przeniósł się do Niderlandów.