Gentile miał jej poświęcić jeden ze swoich najbardziej znanych portretów, w którym jednak, chociaż twarz władczyni została dokładnie oddana, więcej uwagi poświęcił wszystkim szczegółom jej ubioru.
W 1504 Gentile otrzymał zlecenie na dekorację budynku Scuola Grande di San Marco, której był aktywnym członkiem. Pogarszający się stan zdrowia nie pozwolił mu jednak na ukończenie tego dzieła. Zdołał jedynie rozpocząć Kazanie św. Marka w Aleksandrii, którego dokończenie w swoim testamencie powierzył swojemu bratu Giovanniemu. Kompozycja obrazu jest podobna do Procesji, z centralnym widokiem fasady i szeregiem postaci wzdłuż pierwszego planu. Egzotyczność miejsca została podkreślona przez umieszczenie na obrazie elementów mameluckich strojów i architektury oraz żyrafy i wielbłąda.
Tak samo jak w przypadku jego ojca, większość najważniejszych obrazów Gentilego zaginęła, co nie pozwala na pełną rekonstrukcję jego stylistycznego rozwoju. Gentile był „portrecistą” osób i miast, przy czym wiele jego obrazów zostało namalowanych w stylu „naocznego świadka”, który był praktykowany w Wenecji pod koniec XV wieku.