Nigdy nie otrzymał jednak statuetki, z czego trzy razy przegrał ze swoim partnerem z serialu.

Kręcąc ostatnią serię Tak, panie premierze, dowiedział się, że jest chory na rzadką odmianę białaczki (tzw. białaczka T-komórkowa dorosłych), która wpływa na skórę, stopniowo coraz bardziej oszpecając chorego. Długo utrzymał swoją przypadłość w tajemnicy i nadal grywał w teatrze i telewizji, a gdy już poczynione przez chorobę spustoszenie sprawiło, że jego twarz przybierała coraz bardziej nieestetyczny wygląd, zajął się dubbingiem. W 1995, na kilka miesięcy przed śmiercią i będąc już całkowicie nie do poznania, po raz ostatni pokazał się na ekranie, udzielając poruszającego wywiadu w programie Face to Face. Był to jeden z pierwszych przypadków tak otwartego ukazania swojej strasznej choroby przez znaną postać brytyjskiego życia publicznego. Równocześnie ukazała się jego autobiografia o zaskakująco optymistycznym tytule So Far, So Good (w wolnym tłumaczeniu Jak na razie wszystko dobrze). Zmarł w wieku 68 lat, pozostawiając żonę i czworo dzieci.

W 1987 został Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego. W 2001 BBC wyprodukowało półgodzinny dokument na jego temat pt. Paul Eddington: A Life Well Lived.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Brytyjscy aktorzy filmowi Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie