W połowie 1895 został mianowany konserwatorem na obwód sanocki w sekcji III dla archiwaliów.
W latach 1893/1894 i 1899/1900 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1888 roku był członkiem krakowskiej Akademii Umiejętności. W 1903 pełnił funkcję sekretarza generalnego (faktycznie od 1901) Akademii Umiejętności, doprowadzając ją do największego rozkwitu w dotychczasowych dziejach. Od 1893 był dyrektorem krakowskiej Drukarni Uniwersyteckiej.
Wychował wielu uczniów, m.in. Stanisława Kutrzebę, Stanisława Estreichera, Rafała Taubenschlaga, Józefa Rafacza, Franciszka Bujaka, ks. Jana Fijałka, Adama i Stanisława Krzyżanowskich, Stanisława Zakrzewskiego, Zygmunta Lisowskiego, Abdona Kłodzińskiego.
Jego zainteresowania skupiły się na badaniu prawa Kościoła rzymskokatolickiego w dawnej Polsce przy uwzględnieniu jego związków z prawem powszechnym Kościoła. Przedmiotem badań były przy tym źródła praktyki sądowej. Zasłynął przede wszystkim ze swej działalności wydawniczej. Ogłosił drukiem zbiory ustawodawstwa polskiego, liczne dokumenty średniowieczne, a także księgi sądowe, wydawnictwa z zakresu polskiego prawa kościelnego.
Przyjaźnił się z Henrykiem Sienkiewiczem. Jego córka Wandzia była, według niektórych badaczy literatury, pierwowzorem Nel z powieści W pustyni i w puszczy.