Ponadto w sezonie 1988/1989 była siódma w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji zjazdu wywalczyła Małą Kryształową Kulę. Była też między innymi piąta w klasyfikacji kombinacji w sezonie 1989/1990.
W 1989 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Vail, gdzie zajęła dwudzieste miejsce w zjeździe, a kombinacji nie ukończyła. Największy sukces w karierze osiągnęła podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zwyciężyła w kombinacji. Pokonała tam Austriaczkę Ingrid Stöckl i swą rodaczkę, Vreni Schneider. Był to jednak jej jedyny medal wywalczony na międzynarodowej imprezie tej rangi. Na tych samych mistrzostwach była też piąta w supergigancie i czwarta w zjeździe, gdzie walkę o podium przegrała o 0,09 sekundy ze Swietłaną Gładyszewą z ZSRR. Była też dziesiąta w kombinacji na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku. W 1988 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Calgary, kończąc zjazd na jedenastej pozycji. Podczas igrzysk w Albertville cztery lata później zajęła czwarte miejsce w kombinacji. Tym razem w walce o brązowy medal lepsza okazała się Francuzka Florence Masnada, wyprzedzając Szwajcarkę o 3,6 pkt.