22 lipca 1941 roku złożona została przysięga wierności Hitlerowi. Żołnierzy po szkoleniu skierowano na front wschodni o czym nie poinformowano wcześniej. Całość personelu eskadry wynosiło 202 osoby. Nocna nawigacja i latanie odbyło się na samolotach Focke-Wulf Fw-58. Do celności bombardowania użyto samolotów Do 17E i Do 17Z. Dla grupy żołnierzy o mniejszym doświadczeniu szkolenie zostało rozszerzone o loty na samolotach Junkers W 34. Problemy zaczęły stanowić brak kadry mechaników. 22 sierpnia 1941 roku podzielono jednostkę na dwie eskadry - 12. oraz 13. Eskadrę Bombową (Bombaško Jato). Pierwsza jednostka posiadała najbardziej zdolne i doświadczone osoby, natomiast druga stanowiła jednostkę zapasową oraz wspomagającą pierwsząLeszek Molendowski, Chorwacka eskadra bombowa na froncie wschodnim, „Lotnictwo” (10–11/2017), Magnum-X, październik-listopad 2017, s. 69, ISSN 1732-5323..
29 sierpnia 1941 roku doszło do przymusowego wodowania porucznika Marko Milakovićia gdy glikol w lewym silniku wyciekł i podwozie nie wysunęło się. 4 września 1941 roku sierżant Oleg Okševski wylądował na ogrodzeniu lotniska w Pranzlau, a sierżant Zvonko Filic lądował w Garzu z powodu braku paliwa.