mały|Herb Miączyńskich – Suchekomnaty Miączyńscy – szlachecki ród herbu Suchekomnaty, aspirujący do miana magnackiego, który dokonał skutecznej uzurpacji hrabiowskiej w okresie zaborów* .

Historia mały|Pałacyk w Wieńcu mały|Pałac w Maciejowie Wedle wzmianek z XIV wieku szczep rycerski używający herb z trąbką myśliwską z krzyżem u góry osiadł na Mazowszu. Już w końcu XIV wieku dziedzice Miączyna zażywali uczt u książąt mazowieckich. Jeden ze znanych rodów magnackich I Rzeczypospolitej w XVIII wieku. Ród Miączyńskich wywodzi się z miejscowości Miączyn (Wielki, Mały oraz na Luboradzu) woj. mazowieckie. W pobliżu Szereńska i Ciechanowa. Za jednego z przodków rodu uważa się Macieja z Miączyna (wzm. 1360 zm. 1434). Wedle wzmianek w 1421 roku otrzymał od książąt mazowieckich przywileje dla swoich dóbr na prawie niemieckim. Sciborz z Miączyna (stryjeczny brat Macieja) w 1473 roku był starostą makowskim. Pod koniec XV wieku wskutek wielu członków rodu, majątek został podzielony na wiele części.

Rangę rodu podnieśli wpierw Piotr Miączyński, pułkownik oraz kompan wypraw Jakuba Sobieskiego, a następnie Atanazy Walenty Miączyński, przyjaciel króla Jana III Sobieskiego, wojewoda wołyński.