Ignacy Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 8 lipca 1760, zm. 25 października 1809) – polski hrabia (1803), syn Józefa Bonawentury Miączyńskiego (rotmistrza, starosty kamienopolskiego). Często mylony z innym Ignacym Miączyńskim z Galicji.
Starosta szmidzyński, rotmistrz kawalerii, marszałek Stanów Galicyjskich, poseł do Napoleona I. Swoją młodość spędził na nauce w Paryżu. Był właścicielem ogromnych terenów Pieniak i okolicznych miejscowości (13 tys. hektarów), «pan na Zarwanicy, Zubowie, Dobropolu».
Fundator klasztoru i szpitala Sióstr Miłosierdzia w Załoźcach, klasztoru bazylianów w Podhorcach. Odznaczony Orderem Orła Białego i Orderem Siętego Stanisława z oboma orderami został sportretowany przez Heinricha Fűgera.
Od 1784 mąż Anny z Bielskich herbu Jelita (według Adama Bonieckiego, jego żoną była Aniela z Bielskich herbu Jelita, córka hr. Antoniego Bielskiego i Tekli z KalinowskichAdam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 1. Warszawa: skł. gł Gebethner i Wolff, 1899, s. 236., starościanki winnickiej i dobrzyniowskiejJerzy Hr. Dunin-Borkowski: Almanach błękitny : genealogia żyjących rodów polskich. Lwów, Warszawa, 1908, s. 209—210.).