Teodozy Wisłocki OSBM (ur. 23 lutego 1738, zm. 10 maja 1801 w Supraślu) – biskup greckokatolicki.

Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej z Nowosądecczyzny. Miał dwóch braci Bazylego oraz Jana, unickiego plebana łozińskiego, którego syn Bazyli w 1824 był profesorem I klasy przy szkołach „Normalnych Głównych w Nowym Sączu”. 20 czerwca 1778 wybrany spośród supraskich bazylianów na opata. Formalnie godność przełożonego klasztoru (archimandryty), objął dopiero 6 marca 1786, po długoletnich staraniach u kolatorów Chodkiewiczów, metropolity unickiego, a także u nuncjusza apostolskiego i u przedstawicieli stronnictwa królewskiego. Wisłocki zdobywał wykształcenie w swoim zakonie, a także u jezuitów, u których pobierał nauki 2 lata we Lwowie oraz 2 lata w Warszawie. Studia zwieńczył tytułem doktora filozofii. Był też autorem książki. Jego wkład naukowy docenił król Stanisław August Poniatowski nagradzając Orderem św. Stanisława. W poglądach filozoficznych był raczej zwolennikiem nurtu tradycyjnego, niż ówczesnych trendów oświeceniowych. Kiedy jeden z zakonników, a w dodatku prefekt drukarni supraskiej ks. Melecy Ossuchowski, przetłumaczył i opublikował w nakładzie 1000 egzemplarzy książkę pt. Wychowany człowiek w prawie natury, opat Wisłocki kazał ją spalić.