Księga Rut [Rt] (hebr. מגילת רות Megilat Rut) – jedna z ksiąg biblijnych, wchodząca w skład Starego Testamentu. Składa się z 4 rozdziałów (85 wersetów). Opisuje wydarzenia z epoki sędziów i najprawdopodobniej w tej właśnie epoce powstała.
W Septuagincie i w większości kanonów chrześcijańskich jest traktowana jako księga historyczna i umieszczana jest między Księgą Sędziów a Pierwszą Księgą Samuela, ponieważ wydarzenia Księgi Rut przypadają na okres sędziów.
W kanonie hebrajskim natomiast Księga Rut należy do zbioru Pięciu Megillot, który jest zawarty w części trzeciej Biblii Hebrajskiej, czyli w Pismach (Ketuvim: כְּתוּבִים Kəṯûḇîm, „pisma”).
Treść Podczas klęski głodu za czasów sędziów, rodzina Elimeleka opuszcza Betlejem w Judei i przenosi się do zamieszkanego przez pogan Moabu. Tam umiera Elimelek, a dwaj jego synowie, Machlon i Kilion, żenią się z Moabitkami. Kiedy po około 10 latach i oni umierają, Noemi, ich osamotniona matka, postanawia powrócić do ojczyzny, ponieważ usłyszała, że Jahwe ujął się za swoim ludem „dając mu chleb". Jedna z synowych, Rut, decyduje się opuścić swój kraj i jej towarzyszyć. Druga z synowych, Orpa, pozostaje w Moabie.