Tango nuevo – termin ma dwa znaczenia:
forma muzyki tanga argentyńskiego łączącego elementy jazzu i muzyki poważnej, którego jednym z najwybitniejszych przedstawicieli jest Astor Piazzolla; styl tańca tanga argentyńskiego, nazywany też czasem neotango, improwizowany, w którym prowadzenie partnerki jest dynamiczne i zmienia się pomiędzy bliskim i otwartym trzymaniem.
Tango nuevo jako styl tańca powstało pod koniec lat osiemdziesiątych w Buenos Aires. Jego twórcami byli dwaj tancerze - Fabian Salas i Gustavo Naveira. Opracowali oni sposób uczenia tanga i wprowadzili do niego wiele nowych elementów, przywracając jednocześnie improwizacyjny charakter tego tańca. Dało to początek nowej fali tancerzy, którzy eksperymentowali z tangiem coraz bardziej je rozwijając. Wielu z nich rozwinęło własny, niepowtarzalny styl jak Pablo Veron, Roberto Herrera, Norberto "El Pulpo" Esbrez - zwany "Ośmiornicą" ze względu na charakterystyczny sposób tańczenia z "przeplataniem" nóg, "Chicho" Frúmboli, Pablo Villaraza, Dana Frigoli, Pablo Inza, i Eugenia Parilla.