Przyszły król zakochał się w Helenie po drugim spotkaniu w Rosji, po którym sformułował oficjalną prośbę do ojca Eleny o jej rękę. Przyszła królowa Włoch musiała przejść na katolicyzm. Matka Heleny nie wzięła udziału w ślubie ze względu na swoją religię. Po klęsce pod Adua wesele nie było zbyt wystawne, nie było żadnych obcokrajowców wśród weselnych gości. Miesiąc miodowy spędzili na wyspie Montecristo, gdzie można było unikać spotkań z dworem.
Helena nie mieszała się w sprawy polityczne, jej obecność przy królu była zawsze skromna i dyskretna. Angażowała się w akcje charytatywne. 15 kwietnia 1937 papież Pius XI przyznał Helenie Złotą Różę, która była największą nagrodą, którą można było ofiarować kobiecie przez Kościół Katolicki, papież nazwał ją „Damą charytatywności”.
Beatyfikacja W 2001, podczas pięćdziesiątej rocznicy śmierci Heleny, biskup Montpellier otworzył diecezjalny etap jej procesu beatyfikacyjnego.
Przypisy geneall.net
Bibliografia
Kategoria:Włoskie królowe Helena Petrowić-Niegosz Kategoria:Damy Orderu Królowej Marii Luizy Kategoria:Odznaczeni Orderem Daniły I Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Damy Orderu Słońca (Persja) Kategoria:Włoscy słudzy Boży Kościoła katolickiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Cetynii Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1952