Bitwa pod Morannonem – bitwa ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.
Było to ostatnie starcie pomiędzy siłami ludzi z Gondoru i Rohanu a armią Saurona, w którym walczyli także niektórzy członkowie Drużyny Pierścienia. Poświęcone jej są rozdział dziesiąty księgi piątej i fragment rozdziału czwartego księgi szóstej Powrotu króla, trzeciej części Władcy PierścieniPlan bitwy zobacz też: .
Bitwa pod Morannonem Batalia stoczona 25 marca 3019 roku Trzeciej Ery pomiędzy wojskami Gondoru i Rohanu a armią Saurona podczas Wojny o Pierścień.
Armia Zachodu i jej cele Dnia 18 marca 3019 roku z Minas Tirith wymaszerowała Armia Zachodu, połączone oddziały Gondorczyków oraz Rohirrimów, dowodzone przez Aragorna II, Gandalfa Białego, Éomera i Imrahila. Na wyprawę tę ruszyli również trzej członkowie Drużyny Pierścienia – Legolas, Gimli i Pippin Tuk, a także Strażnicy Północy z Szarej Drużyny oraz Elladan i Elrohir, synowie Elronda. W sumie siły te liczyły 6000 piechurów i 1000 jeźdźców. Cała reszta wojsk Gondoru i Rohanu pozostała w Minas Tirith, gotowa bronić miasta. Głównym celem jaki postawili przed sobą Wodzowie Zachodu nie było pobicie wojsk Mordoru, lecz odciągnięcie uwagi Saurona od jego własnego kraju.