thumb|Rekonstrukacja korony Daniela Halickiego (losy insygniów koronacyjnych po jego śmierci nie są znane) Daniel I Romanowicz, zwany Halickim (, Danyło Hałyćkyj, ur. 1201, zm. 1264) – książę Rusi Halickiej, jako jedyny z dynastów RomanowiczówВойтович Л., Галицько-Волинське князівство і монгольські улуси у ХІІІ ст., Наукові зошити історичного факультету Львівського університету. Збірник наукових праць, 11, Львів 2010, s. 164 król Rusi w latach 1253–1264.
Życiorys Został księciem całego Wołynia w 1228, a księciem halickim – ostatecznie, po dramatycznych perypetiach – w 1245 r. Zjednoczył na nowo ziemie Rusi Halicko-Wołyńskiej, którymi rządził ze swej rezydencji w Chełmie. Około 1251 założył obronny gród Lwów, nazwany od imienia jego syna Lwa. Poślubił w 1217 r. Annę (zm. ok. 1241–1245 r.), córkę Mścisława Mścisławowicza zwanego Udatnym (Udałym), jednego z najbarwniejszych Rurykowiczów pierwszej połowy XIII w., księcia m.in. Nowogrodu Wielkiego i Halicza. Potem, po jej śmierci, pojął córkę kunigasa litewskiego Dowsprunka, a więc bratanicę późniejszego króla Litwy Mendoga.
Walka o sukcesję Po przegranych walkach mających miejsce pod Zwienigrodem ks. Włodzimierz III Igorewicz wraz z synem Izjasławem uciekł na wschód.