Istnieją jednak zapisy o użyciu tego typu mieczy jeszcze przed II wojną punicką – być może proces zapożyczania rozpoczął się w czasie I wojny punickiej, a opisana wyżej adopcja „hiszpańskich mieczy” miała charakter dopracowywania broni i jej użycia w późniejszym okresie.
Była to broń bardzo groźna, przeznaczona zarówno do kłucia, jak i cięcia, a raczej „rąbania”. Wymagała doskonałego wyszkolenia żołnierzy – w 246 roku p.n.e. armia rzymska wprowadziła standardowy trening, do którego używano drewnianej broni ćwiczebnej, tarcz i manekinów. Legioniści byli pierwszymi żołnierzami, dla których miecz (a nie na przykład włócznia) był bronią podstawową. Najbardziej typową techniką było sparowanie ciosu wroga tarczą, a następnie pchnięcie od dołu w brzuch, uda lub twarz przeciwnika. Pierś nie była dobrym celem, bo często chroniła ją zbroja. Według R. A. Gabriela gladius był najbardziej morderczą bronią przed wynalezieniem broni palnej; przyrównuje on grecką falangę do najeżonej poduszki na igły – zaś armię legionową uzbrojoną w gladiusy – do piły tarczowej.
Gladius, będąc krótką bronią, miał stosunkowo niewielki zasięg i dlatego niezbyt nadawał się do użycia z konia. Rzymska kawaleria preferowała dłuższy miecz, zwany spatha, który od II wieku n.e. zaczął także upowszechniać się wśród piechurów, wypierając gladiusy.
Przypisy
Kategoria:Armia starożytnego Rzymu Kategoria:Miecze