Przedstawiono tam stopniowy wzrost jego władzy aż do osiągnięcia władzy prawie równej królewskiej i przyjęcia pewnego rodzaju tytulatury, która usankcjonowała jego niepodzielną władzę nad Górnym Egiptem. Przejęcie przez Herhora pełni władzy w Tebach stanowi początek okresu zwanego „Erą Odrodzenia”, określaną w źródłach egipskich terminem uhem-mesut- odnowieniem narodzin, niejednokrotnie używanym przez założycieli nowych dynastii.
Era odrodzenia Nowa era charakteryzowała się równowagą sprawowania władzy przez trzech najważniejszych dostojników w Egipcie. Pierwszym z nich był Ramzes XI, który teoretycznie pozostawał władcą Górnego i Dolnego Egiptu, lecz w praktyce jego władza pozostawała wyłącznie tytularna. Drugim był namiestnik Smendes, teoretycznie pozostający pod władzą kapłanów Amona, a w praktyce władający Dolnym Egiptem, rezydujący w Pi-Ramzes i sprawujący faktyczną władzę. Trzecim był Herhor, władający Górnym Egiptem, będący wodzem armii Górnego Egiptu i Nubii, łączący władzę świecką i duchowną. Był on dla tebańczyków prawdziwym władcą, który wprowadził praworządność i porządek oraz dążył do zażegnania kryzysu gospodarczego. Pod jego rządami Teby znów stały się metropolią. Wdrożono śledztwa przeciw grabieżcom i wichrzycielom. Ponownie ceremonialnie pochowano zbezczeszczone mumie królewskie.