Prezes Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego (1914), potem członek honorowy.
1 sierpnia 1914 roku mianowany lekarzem sztabowym I klasy w stopniu pułkownika, inspektorem chirurgicznych oddziałów zabiegowych twierdzy Kraków i komendantem fortecznego szpitala klinicznego (Klinisches Festungspital), powstałego z połączenia czterech głównych klinik UJ. Po przesunięciu się frontu na wschód nie uzyskał zwolnienia z wojska, ale przydzielono mu nową funkcję inspektora szpitali frontowych. Jesienią 1917 roku podczas przeprowadzania inspekcji sanitarnej wzdłuż frontu północnego zakaził się podczas przeprowadzanej przez siebie operacji i przebył zakażenie krwi. Jednocześnie zaczął doznawać stopniowego pogorszenia wzroku, którego przyczyną był gruczolak przysadki mózgowej. Operowany w Wiedniu przez docenta Oskara Hirscha i po raz drugi w 1920 roku przez Antona von Eiselberga. Rana operacyjna uległa zakażeniu, przez kilka tygodni Kader był w ciężkim stanie zagrażającym życiu. Stracił częściowo wzrok. Na wniosek Wydziału Lekarskiego UJ Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zwolniło Kadera z kierowania kliniką i przyznało mu stanowisko czynnego profesora zwyczajnego chirurgii teoretycznej.