Umpo, który nie potrafił ocenić głębokości wglądu swojego ucznia poradził mu, aby ten udał się do słynnego mistrza zen Gudō Tōshoku (1577–1661) z Daisen-ji. Po przybyciu na miejsce okazało, że Gudō wyruszył w jedną ze swoich podróży po świątyniach mu podlegających. Bankei odwiedził wówczas wielu innych nauczycieli w regionie, jednak żaden z nich nie posiadał albo autorytetu, albo własnego głębokiego wglądu, aby ocenić urzeczywistnienie Bankeia. Bankei czuł się coraz bardziej rozczarowany poziomem w jakim znalazł się zen w JaponiiRichard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Str. 198, 199
W 1651 roku po namowie ze strony Umpo, Bankei wybrał się do Nagasaki, gdzie w klasztorze Sūfuku przebywał chiński mistrz chan Daozhe Zhaoyuan. Chociaż Daozhe nie mówił językiem japońskim przejrzał Bankeia i przekazał mu informację, że jego oświecenie, chociaż prawdziwe, nie jest jeszcze całkowite. Bankei zdecydował się dołączyć do mnichów praktykujących pod kierunkiem mistrza. Odmówił jednak udziału w chińskich rytuałach wprowadzanych przez mistrza argumentując, że nie ma czasu na uczenie się obcych procedur. Między innymi nie zajmował się praktyką kōanową prowadzoną przez mistrza w języku chińskimBankeia do końca życia cechował sceptycyzm, co do wartości praktyki kōanowejRichard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Ss. 199, 200.