*ö-e > ö-ö).

W języku jakuckim występują dwie deklinacje: posesywna i nieposesywna. Nieposesywna (koń, konia itd.) jest deklinacją podstawową, podczas gdy posesywna (mój koń, mojego konia itd.) jest zbudowana na bazie nieposesywnej, acz nie zawsze jest to proste połączenie sufiksu posesywnego (np. w znaczeniu ‘mój’) z sufiksem deklinacyjnym. W deklinacji nieposesywnej występują następujące przypadki (w nawiasach podany jest ich wykładnik morfologiczny w postaci podstawowej, tzn. występującej po tematach zakończonych na samogłoskę): Nominativus (-, tzn. brak osobnego wykładnika) Dativus (-ga) Accusativus (-ny) Accusativus partitivus (-ta) Accusativus comitativus (-lary) Ablativus (-ttan) Instrumentalis (-nan) Comparativus (-taaghar) Comitativus (-lyyn; po nazwach pokrewieństwa: -naan) Czasownik posiada bogactwo form.

Alfabet Historia zapisu języka jakuckiego obejmuje cztery etapy:

do początku lat 20. XX w. – cyrylica; 1917–1929 – pismo Nowogrodzowa, w oparciu o alfabet łaciński; 1929–1939 – ujednolicony alfabet łaciński; od 1939 r. cyrylica.

thumb|200px|right|Alfabet Nowgorodow (1917–1927) z podkładu 1929 Alfabet stworzony w 1922 przez S.