Mark Neary Donohue, Jr. (ur. 18 marca 1937 w Summit, New Jersey, zm. 19 sierpnia 1975 w Grazu) – amerykański kierowca wyścigowy. Sam przygotowywał swój samochód do wyścigu.
Początki Mark Donohue ukończył studia w 1959 ze stopniem licencjata w budowie maszyn i rozpoczął ściganie w wieku 22 lat w swoim Chevrolecie Corvette z 1957 roku.
Podczas ścigania się w zawodach SCCA poznał doświadczonego kierowcę Walta Hansgena, który dostrzegł w nim nieprzeciętny talent. W 1965 roku wystartowali razem w wyścigu 12 godzin Sebring zajmując w nim 11. miejsce.
Dzięki Hansgenowi wieści o młodym utalentowanym kierowcy dotarły do sportowego zespołu Forda, który podpisał z nim kontrakt. W 1966 roku wystartował razem z Paulem Hawkinsem w wyścigu 24 godziny Le Mans Fordem GT40, ale zajął odległe 51. miejsce. Rok później Ford przygotował nową wersję GT40 i Donohue wystartował w nim razem z utytułowanym Bruce’em McLarenem. Wspólnie wywalczyli czwarte miejsce w wyścigu.
Po sezonie 1966 podpisał kontrakt z Rogerem Penske na starty w United States Road Racing Championship i Can-Am Series. W 1967 roku wygrał 6 z 8 wyścigów i zdobył tytuł mistrza USRRC. Powtórzył to w następnym sezonie, choć już nie zdominował go tak jak poprzedni.