Historia Od wieków ze szczytów tej góry dokonywano pomiarów geodezyjnych, a Austriacy umieścili tam nawet stały punkt odniesienia (tzw. punkt triangulacyjny), konieczny do sporządzenia mapy. W tzw. katastrze józefińskim z 1787 roku niwa Sapieniec figuruje jako niwa dominikalna (pańska), idealna do obsadzenia rolnikami (tzw. kolonistami) z Rzeszy. Bazując na austriackich spisach ludności i budynków (Teki Schneidra), a także na numeracji budynków mieszkalnych w Barcicach – można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, iż przed 1787 rokiem na Sapieńcu istniały już co najmniej dwa domy (nr. 47 i 48). Sapieniec jako odrębna niwa, w dodatku pańska, mógł być poddzierżawiany drobnym szlachcicom. Dzierżawy te odebrano w skali całej Galicji właśnie w 1787 roku.
Około 1787–1790 roku w ramach akcji osadniczej cesarza Józefa II osadzono na Sapieńcu kilka rodzin, np. rodzina Weberów o niemieckim rodowodzie i rodzina Kowaczów (prawdopodobnie z Węgier). Akcja osadnicza na Sapieńcu nie przyniosła sukcesu zaborcy. Rodzina Weberów dość szybko przenosi się w inne miejsce. Po kilkunastu latach mamy obraz zgoła odmienny. W tzw. katastrze franciszkańskim pod datą 18 lipca 1820 roku czytamy, iż pańska niwa Sapieniec została podzielona i nadana w równych częściach pomiędzy siedmiu poddanych-gospodarzy.