W 1916 roku awansował na generała majora.

8 lutego 1917 roku przystąpił do organizacji Dywizji Strzelców Polskich. Dowództwo dywizji mieściło się w Kijowie, a oddziały w Biełgorodzie, Boryspolu, Czugujewie, Połtawie i Bieriezaniu. 10 kwietnia tego roku po ustąpieniu ze stanowiska dowódcy dywizji wyjechał do Piotrogrodu, gdzie objął stanowisko przewodniczącego Komisji Wojskowej dla Formowania Oddziałów Polskich przy Sztabie Najwyższego Głównodowodzącego.

W Wojsku Polskim od listopada 1918 roku. Organizował oddziały wojskowe w Lublinie. Poniósł fiasko wobec postawy oficerów Polskiej Organizacji Wojskowej. Z dniem 11 kwietnia 1919 roku został przydzielony do rezerwy oficerów Wojsk PolskichDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 57 z 24 maja 1919 roku, poz. 1806.. 7 maja 1919 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 55 z 20 maja 1919 roku, poz. 1701.. Do 1 sierpnia 1919 roku był dowódcą 8 Dywizji PiechotyDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 84 z 12 sierpnia 1919 roku, poz. 2962.. Później, do 1 kwietnia 1921, pełnił służbę w Centralnej Komisji Kontroli Stanów.