Dowództwo niemieckie rozkazało ocalałym Chorwatom wycofać się do okopów wzdłuż b. Akademii Sił Powietrznych ZSRR, które stanowiły ostatni ich punkt oporu. Krótko potem płk V. Pavicić otrzymał wiadomość od dowództwa macierzystej 100 Dywizji Strzeleckiej, że będzie zmieniony. W tej sytuacji, uznając, że nie ma już żołnierzy poza kilkoma rannymi, zaproponował płk. Marko Mesiciovi, dowódcy artylerii, objęcie swojej funkcji. Jednocześnie wymyślił sobie, że samolotem odleci do Stockerau do batalionu treningowego. 20 stycznia usiłował wydostać się ze Stalingradu. Nie wiadomo, co się dalej z nim stało; jedna teoria mówi, że dostał się na pokład samolotu, który został zestrzelony, zaś druga, że został rozstrzelany za dezercję. Natomiast 23 stycznia ze Stalingradu odleciało 18 rannych Chorwatów, ostatnich żołnierzy 369 pp. Pozostali na czele z płk. M. Mesiciem dostali się do niewoli sowieckiej.
Ostatni okres istnienia Ocaleli żołnierze chorwaccy zostali odesłani do Stockerau, gdzie – wraz z kadrą batalionu treningowego – stanowili trzon nowej jednostki chorwackiej – 369 Dywizji Piechoty, przeznaczonej do walki z partyzantką na Bałkanach. Weterani 369.