Należał do KPZR. Pod wpływem idei białoruskiego odrodzenia narodowego przełomu lat 80. i 90. opuścił tę partię i wstąpił do Białoruskiego Frontu Ludowego.
Ma żonę i syna.
Działalność parlamentarna W 1990 roku został deputowanym ludowym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR z Witebskiego-Kolejowego Okręgu Wyborczego Nr 181. Na początku czerwca 1990 roku został jednym z koordynatorów Grupy Deputackiej BNF (od 16 lipca pod nazwą Opozycja BNF). Wchodził w skład trzech komisji parlamentarnych: Komisji Rady Najwyższej ds. Jawności, Środków Masowego Przekazu i Praw Człowieka, Czasowej Komisji Rady Najwyższej ds. Oceny Działalności Urzędników i Innych Osób Odpowiedzialnych w Związku z Likwidacją Skutków Awarii Elektrowni Atomowej w Czarnobylu oraz Komisji Konstytucyjnej. Był również członkiem tzw. Gabinetu Cieni Opozycji BNF. Kierował w nim Ministerstwem Informacji.
Wchodził w skład delegacji Opozycji BNF skierowanej na Litwę w czasie interwencji wojsk radzieckich w styczniu 1991 roku. Delegacja, w której skład wchodzili jeszcze Ihar Pyrch i Barys Giunter, wyraziła poparcie dla litewskich dążeń niepodległościowych.