Architektura Poznańska Synagoga Stowarzyszenia Przyjaciół Dobroczynności była jedną z pierwszych prac berlińskiej firmy Cremer & Wolffenstein, która w swych początkowych projektach stanęła przed wyborem wykorzystywania dekoracyjnego stylu mauretańskiego lub wzorców romańskich. Stąd wygląd bożnicy, będący połączeniem elementów charakterystycznych dla obu tych stylów. Popularnym rozwiązaniem w architekturze bożniczej było również przybieranie nowoczesnych form fasad, przy jednoczesnym zachowaniu tradycyjnego wystroju. Mimo że nieznany jest wygląd wewnętrzny bożnicy, wiele informacji możemy wywnioskować z jej elewacji, która, wzorowana na synagodze w Kassel, swą formą przypominała dwuwieżowe fronty kościołów. Została ona otynkowana, a jej najszerszą część środkową objęto w dwa węższe ryzality wieżowe, zwieńczone cebulastymi hełmami wspartymi na balustradach i zakończonymi Gwiazdami Dawida. Umieszczono w nich dwoje drzwi, odchodząc, w ten sposób, od wzorca kościelnego, w którym główne wejście znajdowało się w centralnej części fasady. W Synagodze Stowarzyszenia Przyjaciół Dobroczynności to miejsce zajmowało okno, swoją formą nieco przypominające biforium. Wszystkie otwory okienne i drzwiowe zamknięto łukami podkowiastymi, nad którymi umieszczono ozdobne, profilowane pasy o tym samym kształcie.