Trybunał rozpoczął działalność 21 czerwca. Wewnętrzny regulamin Trybunału opracowali Eduard von Quesar i Hye von Glunek. Został on zatwierdzony przez cesarza i wszedł w życie 26 października 1869 r. Pierwsza publiczna rozprawa odbyła się 29 listopada.
Organizacja i struktura Siedziba Trybunału znajdowała się w Wiedniu (tam też zobowiązany był zamieszkiwać prezydent Trybunału oraz zastępcy i stali referenci). W skład trybunału wchodzili prezydent trybunału i jego zastępca mianowani dożywotnio przez cesarza, oraz 12 członków i 4 zastępców mianowanych przez cesarza spośród kandydatów (3 fachowych kandydatów na każde z miejsc) przedstawionych w równej liczbie przez każdą z izb Rady Państwa. Spośród członków Trybunału byli wybierani stali referenci (na okres 3 lat). Stanowisko w Trybunale Państwa było urzędem honorowym przed jego objęciem składano przysięgę bezwzględnego przestrzegania ustaw. Członkowie niezamieszkujący w Wiedniu otrzymywali diety i zwrot kosztów podróży. Tylko referenci byli uprawnieni do otrzymywania stałego wynagrodzenia. Wakat na stanowisku mogła spowodować jedynie śmierć członka lub jego rezygnacja (ustawa nie przewidywała możliwości utraty stanowiska w drodze odpowiedzialności dyscyplinarnej).