Notowano wówczas najwyższą frekwencję ligową w historii ligi. Na ważne mecze na Nepstadion ściągało często koło 90 000 ludzi. Gdy w 1956 r. wybuchła Rewolucja Węgierska Honvéd grał akurat w Pucharze Mistrzów przeciw Bilbao. Władze kazały wycofać się drużynie z rozgrywek, ta odmówiła i mecz rewanżowy, po porażce 2:3 w Hiszpanii, rozegrała w Brukseli. Padł remis 3:3, jednak napięcie towarzyszące piłkarzom związało im nogi. Na stadionie czatowały na nich służby specjalne, a kraju trwało powstanie. Po tym meczu zespół wbrew władzom poleciał na tournée do Ameryki. Po powrocie część zawodników zdecydowała się pozostać za granicą (Puskás, Czibor, Koscis), inni wrócili do kraju.
Po Rewolucji Sezon 1957 był dla klubu fatalny. Trwał zaledwie pół roku, a właśnie wtedy zawodnicy byli zgaszeni psychicznie po wydarzeniach poprzedniego roku. Mimo że w klubie pojawili się Lajos Tichy i Lajos Kocsis zespół utrzymał się w lidze tylko dzięki jej powiększeniu, o którym zdecydował związek piłkarski. Okres lat 60. i 70. nie przyniósł zespołowi sukcesów. Zdobył on tylko krajowy Puchar w 1964 r. na europejskich boiskach nie mógł przebrnąć ćwierćfinału, a w lidze nie zdobył mistrzostwa, choć po krótkim kryzysie 1957 roku, niemal zawsze był w czołówce. W 1967 r. na stadionie Honvédu zadebiutowało oświetlenie. Stadion mieścił 25 000 kibiców.