Wszędzie był entuzjastycznie witany przez kolegów z organizacji Młode Niemcy, którzy umożliwili mu wyjazd do Kongresówki. W roku 1842 został aresztowany w Akwizgranie za posługiwanie się fałszywym paszportem i sądzony w dwóch instancjach. Po zwolnieniu warunkowym na czas uzyskania decyzji z Sądu Najwyższego w Berlinie, udał się do Francji, gdzie pozostał do roku 1847. Tam zajmował się pracami naukowymi i wydawniczymi. Przebywając na wychodźstwie, znany był z ofiarności dla emigrantów.

Powrót do Polski Od roku 1844 starał się o pozwolenie osiedlenia się w Prusach. W 1846 r., po uniewinniającym wyroku Sądu Najwyższego w Berlinie, powrócił ok. 1847 do Wielkopolski. Jednak nie brał już udziału w powstaniu wielkopolskim 1848 roku, lecz „zyskiwał względy taktem, wykształceniem i może swą wysoką godnością masońską”Adam Skałkowski, biogram Czarneckiego w Polskim Słowniku Biograficznym.. We wrześniu 1852 pojechał jako przedstawiciel lokalnego ziemiaństwa na uroczystość otwarcia linii kolejowej Bydgoszcz–Piła przez króla Fryderyka Wilhelma IV i zaraził się cholerą. Leczony w Smogulcu, zmarł 17 września 1852 r.