Bitwa pod Fornovo – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 lipca 1495 r. w trakcie wojny neapolitańskiej w latach 1494–1495.
W roku 1494 władca francuski Karol VIII wkroczył do Piemontu czym zapoczątkował trwający do 1559 roku cykl tzw. wojen włoskich. Kolejnym etapem Karola był Neapol, który otworzył swe bramy przed Francuzami dnia 22 lutego 1495 r. Postępy Francuzów wywołały zaniepokojenie we Włoszech. 31 marca w Wenecji zawarto Świętą Ligę, w skład której obok Wenecji i Aleksandra VI, weszli Ludwik Moro, cesarz Maksymilian oraz Ferdynand i Izabela. Nad Francuzami zawisła groźba odcięcia powrotu, wobec czego Karol zdecydował się na opuszczenie Neapolu. Wojska Ligi pod wodzą Franciszka II Gonzagi, księcia Mantui, starały się powstrzymać przeciwnika pod Parmą. 6 lipca doszło do bitwy w dolinie rzeki Taro pod Fornovo. Gwałtowna bitwa zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym. Ostatecznie Włosi nie zdołali przeszkodzić armii Karola VIII w odwrocie.
Wprowadzenie Przed rokiem 1494 rezydujący w księstwie Mediolanu Ludwik Sforza podjął próbę przejęcia władzy od niepełnoletniego Giana Galeazzo Sforzy. Przeciwstawiał się temu król Neapolu Ferdynand I, teść Giana Galeazzo.