Bitwa morska pod Paros – starcie zbrojne, które miało miejsce 10 lipca 1651 podczas wojny wenecko-tureckiej (1645–1669), zwanej wojną kandyjską.
Do pierwszych niewielkich starć między flotami wenecką i turecką dochodziło już 8 lipca na południe od wyspy Naksos.
Flota wenecka dowodzona przez Alvise Mocenigo w końcu czerwca 1651 płynęła od wyspy Cerigo w kierunku wyspy Eubei. Składała się z 28 żaglowców (pod wodzą Barbarigo, a pomagali mu Dolfin i Battaglia), sześciu galeas (pod wodzą Francesco Morosiniego) i z 24 galer (dowodzonych przez samego Mocenigo z pomocą Molina).
Dnia 2 lipca wódz floty weneckiej dowiedział się o flocie tureckiej (55 żaglowców, 6 galeas, 53 galery), że ta wypłynęła 29 czerwca z wyspy Chios i skierowała się w kierunku wyspy Patmos. Flota wenecka ruszyła na południe od archipelagu Santoryn mając nadzieję dopaść Turków, zanim ci dotrą do Krety. Wenecjanie 5 lipca dotarli na miejsce, a 7 lipca pojawiła się turecka flota, płynąca na południe od grupy wysp Santoryn, jednak natychmiast zwróciła na północ, gdy spostrzegła weneckich maruderów. Mocenigo postanowił to wykorzystać i sformował linię złożoną z 19 okrętów, którą oddał pod dowództwo Battaglii. Wenecki atak powstrzymały zapadające ciemności.