Antoni Białobrzeski (ur. 21 maja 1793, zm. 1867) – duchowny katolicki, wikariusz kapitulny archidiecezji warszawskiej w 1861.
Życiorys Syn Joachima Białobrzeskiego h. Abdank i Józefy Strzeszewskiej. Był katolickim duchownym, prepozytem łomżyńskim. Od 1837 był scholastykiem warszawskim i do 1857 był wiceoficjałem. Od 1856 był archidiakonem.
Po śmierci metropolity Antoniego Melchiora Fijałkowskiego (zmarł 5 października 1861), od 12 października 1861 do grudnia 1861 sprawował urząd wikariusza kapitulnego archidiecezji warszawskiejG. Kalwarczyk, Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie, Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna "Adam", Warszawa, 2015, , s. 32.. W październiku 1861, kiedy rosyjscy żołnierze wtargnęli do warszawskiej katedry, administrator Białobrzeski polecił, aby kościoły w Warszawie zostały zamknięte (począwszy od 17 października). Generał Aleksandr Lüders, który od 8 listopada 1861 p.o. namiestnika Królestwa Polskiego zażądał, aby kościoły zostały otwarte. A kiedy Antoni Białobrzeski odmówił, namiestnik postanowił 12 listopada aresztować administratora. Był więziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Społeczeństwo warszawskie było oburzone działaniami władz rosyjskich, gdyż ksiądz Białobrzeski cierpiał na zapalenie płuc i miał 68 lat.