Eugeniusz Weron (ur. 30 stycznia 1913, zm. 28 kwietnia 2009) – ksiądz pallotyn, prof. dr hab. teologii życia wewnętrznego (specjalność: teologia apostolstwa), prowincjał polskich pallotynów w latach 1959-1965.
Życiorys Eugeniusz Weron do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (pallotynów) wstąpił w 1930. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1938 w Warszawie z rąk abp. Stanisława Galla.
W 1947 obronił doktorat na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, habilitował się z teologii laikatu na ATK w 1975. Profesorem nadzwyczajnym ks. Weron został mianowany w 1984.
W latach 1948–1954 ks. Eugeniusz Weron był rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Ołtarzewie, a w latach 1959-1965, przez dwie trzyletnie kadencje, prowincjałem polskiej Prowincji Chrystusa Króla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego.
W latach 1962–1993 ks. Eugeniusz Weron był wykładowcą i kierownikiem Prymasowskiego Instytutu Życia Wewnętrznego. Był też pierwszym przewodniczącym Sekcji Duchowości Teologów Polskich, powołanej w 1983.
Ks. Weronowi poświęcona jest praca Teologia laikatu w ujęciu Eugeniusza Werona SAC (Katowice 2008) dr. Artura Dąbrowskiego.