181.
W 1792 roku Łazowski został wyznaczony do oceny memoriału mistrzów rzemieślniczych skierowanego do Komuny Paryża. Poparł zawarte w nim postulaty, wskazując przy tym na konieczność objęcia ochroną również uczniów źle traktowanych przez mistrzów. Brał także udział w opiniowaniu dokumentu dotyczącego organizacji manufaktur w Paryżu (wydanego 31 lipca 1792 roku), co świadczyło o rosnącym uznaniu ze strony władz miejskichW. Łukaszewicz, Klaudiusz Franciszek Łazowski, Nieznany bohater Rewolucji, Warszawa 1948, str.79-81.
W czerwcu 1792 roku był jednym z głównych organizatorów demonstracji 20 czerwca, będącej próbą wywarcia presji na króla Ludwika XVI. Współpracował z Petionem oraz Santerrem w ramach tajnego komitetu przygotowującego działania przedmieść. Łazowski uzyskał zgodę Rady Generalnej Komuny Paryża oraz dyrektoriatu departamentu na zorganizowanie demonstracji. W jej trakcie złożono petycje oraz zasadzono „drzewko wolności” na pamiątkę wydarzeń w sali do gry w piłkę. Pokojowy przebieg manifestacji przysporzył mu popularności i wpłynął na jego dalszą aktywność w sekcjach i stowarzyszeniach rewolucyjnych. Pogorszyło to jego relacje z SanterremW. Łukaszewicz, Klaudiusz Franciszek Łazowski, Nieznany bohater Rewolucji, Warszawa 1948, str.