Mimo to, Łazowski nie tylko przeżył, ale został bohaterem sankiulotów, który bezpośrednio przyczynił się do upadku monarchii oraz spadku znaczenia skompromitowanej paktowaniem z dworem ŻyrondyJoseph Malegue, Rewolucja, 2021, Paryż, str. 22.
Klaudiusz Franciszek Łazowski nie przekuł jednak chwilowej popularności na funkcje publiczne. Bez powodzenia kandydował do Konwencji Narodowej. W głosowaniu na stanowisko administratora departamentu paryskiego otrzymał zaledwie jeden głos. W dniu 1 marca 1793 roku został wybrany na komisarza do reklamowania usunięcia herbów z sali biskupstwa, sąsiadującej z salą, w której odbywały się posiedzenia zgromadzenia wyborców. W kolejnych miesiącach Łazowski współpracował z Maratem. Podobne poglądy obu Panów przejawiały się chociażby w przekonaniu potrzeby przeprowadzenia reformy społecznej dopiero po ugruntowaniu republiki (co było sprzeczne z postulatami Jacqeusa Roux'a oraz jego wściekłych). 13 marca 1793 roku na posiedzeniu Konwencji, Pierre Vergniaud oskarżył Łazowskiego o działalność konspiracyjną, agenturę na rzecz Anglii oraz kierownictwo w rozruchach nocy z 9 na 10 marca, podczas których zniszczono drukarnię Kroniki i Gorsasa. W obronie Klaudiusza, wystąpił Jean Paul Marat. Łazowski został uznany za niewinnego.