Teofila Bogumiła Glińska (ur. 1762/1763, zm. 23 października 1799) – polska poetka okresu oświecenia.
Życiorys Urodziła się prawdopodobnie w Kosiczach Większych pod Nowogródkiem, jako córka Krzysztofa herbu Jastrzębiec (wyznania kalwińskiego), porucznika, a następnie pułkownika Wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego, i Teofili z Gołuchowskich. Związana była z dworem J.L. Chreptowicza w Szczorsach. Po zamążpójściu (29 września 1790: Alojzy Bukaty, starosta milianicki) przyjęła nazwisko Bukatowa.
Twórczość Kilka zachowanych wierszy, z których poemacik opisowy Szczorse i przekład Hymnu Peruanów o śmierci z powieści J.F. Marmontela Inkasy ogłosił w 1785 „Magazyn Warszawski”, pozwalają widzieć w Glińskiej reprezentantkę sentymentalizmu. Jej wiersze przedrukował Tadeusz Mikulski w swej książce Ze studiów nad oświeceniem.
Ważniejsze utwory Szczorse, powst. w sierpniu 1784, wyd. J. Chreptowicz, „Magazyn Warszawski” 1785, t. 1, cz. 1, s. 91-93; wyd. następne oprac. T. Mikulski, „Pamiętnik Literacki”, rocznik 41 (1950), zeszyt 3/4, przedr. w: Ze studiów nad Oświeceniem, Warszawa 1956. Hymn Peruanów o śmierci. Z prozy Inkasów pana Marmontela wyjęty i na wiersz przełożony, wyd. J. Chreptowicz, „Magazyn Warszawski” 1785, t. 1, cz. 1, s. 99-103;