Nabuchodonozor II, właśc. Nabu-kudurri-usur II (akad. Nabû-kudurrī-uṣur) – król Babilonii z dynastii chaldejskiej, syn i następca Nabopolassara, panował w latach 604–562 p.n.e.A.K. Grayson, Königslisten..., s. 131. Jego rządy były okresem hegemonii państwa chaldejskiego na Bliskim Wschodzie.
Imię Rodzime, akadyjskie imię tego władcy, brzmi Nabû-kudurrī-uṣur i znaczy „Boże Nabu strzeż mego najstarszego syna”hasło kudurru (III), "Akkadisches Handwörterbuch" (AHw), tom I/2, Wiesbaden 1962, s. 500; hasło kudurru (C), "Chicago Assyrian Dictionary" (CAD), tom K, The Oriental Institute, Chicago 1971, s. 497.. W Biblii, w której władca ten wzmiankowany jest wielokrotnie, głównie w Księdze Jeremiaszahasło נְבוּכַדְנֶאצַּר (Nebuchadnezzar) na stronie www.blueletterbible.org, imię to uległo zniekształceniu i po hebrajsku (w Kodeksie Leningradzkim) zapisywane było נְבֻכַדְנֶאצַּר /ne·vu·chad·ne·tzar/przykładowy zapis tego imienia w Kodeksie Leningradzkim w 25 rozdziale 2 Księgi Królów (2 Krl 25:1; 25:8; 25:22) – tekst źródłowy i jego transliteracja lub נְבוּכַדְרֶאצַּר /ne·vu·chad·re·tzar/przykładowy zapis tego imienia w Kodeksie Leningradzkim w 52 rozdziale Księgi Jeremiasza (Jer 52:4; 52:12;