Akt drugi otwiera znakomita scena zalotów Platei do zmienionego w osła Jowisza. Bohaterka grucha tkliwie do swego ukochanego, a odpowiada jej ryk orkiestry. Na widok prawdziwego Jowisza Platea wpada w osłupienie, chór wita władcę czkawką. Na scenie pojawia się patronka źle zainwestowanych uczuć, Szaleństwo w towarzystwie Wesołych i Smutnych Wariatów. Po kilku akordach na lirze przerzuca się ono na arię komiczną, pełną ekstrawaganckich skoków i wokaliz. Po pięknych Menuets dans le goût de vièle (Menuetach na gęśle) Szaleństwo podejmuje pieśń weselną ku czci Platei, którą pani na bagnach kwituje półprzytomnym bon, bon, bon.
Trzeci akt przynosi spiętrzenie hołdów na cześć Platei, na które bohaterka odpowiada niecierpliwym stacatto, nieświadoma, że cała ta niemająca końca uroczystość jest tak naprawdę tylko oczekiwaniem na przybycie Junony. Momus składa u stóp Platei zbyteczne prezenty, drwi z niej Szaleństwo w ironicznej arii, chór składa jej hołd, który powtórzy po okrutnej puencie. Opera kończy się nietypowo. Zamiast pogodnego baletu rozładowującego napięcie są drwiny chóru, udający niewiniątko Kitajron i furia żaby w trzech rozwścieczonych akordach.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzieła Jeana-Philippe’a Rameau Kategoria:Opery i dramaty muzyczne