Później docierali tam inni podróżnicy, amatorzy przygód i badacze starożytności; wśród nich znalazł się także Polak – „emir” Seweryn Rzewuski. thumb|left|Świątynia Bela, wysadzona w sierpniu 2015 r. przez terrorystów z tzw. Państwa Islamskiego W roku 1751 z pozostałościami miasta gruntownie zapoznali się dwaj Anglicy: podróżnik Robert Wood i znawca starożytności James Dawkins, którzy wyniki eksploracji ogłosili publikując bogato ilustrowane dzieło The ruins of Palmyra, otherwise Tedmor in the desart, wydane w Londynie równocześnie (1753) w dwóch językach (franc. Les ruines de Palmyre, autrement dite Tedmor, au dessert). Zamieszczone w nim przerysy wielu inskrypcji palmyreńskich pozwoliły innym badaczom zająć się odczytaniem miejscowego pisma.
Dokonali tego niezależnie Anglik John Swinton (1753)An explication of all inscriptions in the Palmyrene language and character hitherto published. In five letters from the Rev. Mr. John Swinton of Christ-Church, Oxford, and F.R.S., to the Rev. Thomas Birch, D.D. Sacred R.S. w „Philosophical Transactions of the Royal Society”, London 1753. oraz Francuz Jean-Jacques Barthélemy (rok 1754), ustalając, iż pismo palmyreńskie jest odmianą aramejskiego, występującą w dwóch postaciach (kursywa i forma klasyczna).