Bitwy nad Isonzo (Soczą) – dwanaście bitew stoczonych w dolinie rzeki Isonzo ( – Socza) w latach 1915–1917 we wschodniej części frontu włoskiego podczas I wojny światowej.
W bitwach nad Isonzo oddziały włoskie toczyły walki pozycyjne z siłami austro-węgierskimi dowodzonymi przez Svetozara Boroevicia von Bojna. Podczas pierwszych pięciu bitew, siłom włoskim nie udało się przełamać obrony austriackiej. Podczas szóstej bitwy w sierpniu 1916 Włosi zajęli Gorycję, jednak kolejne bitwy nie przyniosły poważniejszych sukcesów żadnej ze stron. Rozstrzygnięcie przyniosła dopiero dwunasta bitwa (nazywana też bitwą pod Caporetto), gdy w październiku 1917 niemieckie uderzenie wykonane przy użyciu gazu bojowego, difosgenu, przerwało pozycje włoskie, a armia włoska opuściła w panice dotychczas zajmowane pozycje.
Ogólny zarys Włochy 23 maja 1915 r. wypowiedziały wojnę Austro-Węgrom. Ze względów wojskowych i politycznych głównym terenem działań wojennych stała się dolina granicznej rzeki Isonzo. Stąd bowiem, mimo trudnego, górzystego terenu, można było wyprowadzić natarcie na Gorycję i Triest, należące do celów wojennych Włoch. (Północny odcinek granicy włoskiej tworzyło pasmo Alp stwarzające jeszcze większe trudności w prowadzeniu aktywnych działań wojennych.)