Stanowiła kontynuację poprzedniej, również nie przynosząc powodzenia frontalnym atakom Włochów prowadzonym na całej długości Isonzo. Straty w obu bitwach, trzeciej i czwartej: Włosi – 110 tys. ludzi, Austriacy – 75 tys.
Piąta 9–17 marca 1916
Kolejna ofensywa na froncie włoskimi miała stanowić część wielkiej operacji państw Ententy planowanej na rok 1916. Włosi musieli jednak przyspieszyć działania, aby odciążyć Francuzów atakowanych pod Verdun. Nie byli jednak wystarczająco przygotowani do szerzej zakrojonych działań i wkrótce Cadorna musiał wstrzymać ofensywę. W maju część sił musiał przerzucić na północ, aby powstrzymać ofensywę austriacką pod Asiago.
Szósta
6–17 sierpnia 1916
Największy sukces włoski w walkach nad Isonzo. Tym razem Cadorna skupił siły w głównym punkcie natarcia – na Gorycję (10 z 22 dywizji przeciw 2 dywizjom austriackim spośród 9). Po atakach dywersyjnych, 6 sierpnia ruszył atak na Gorycję, którą zdobyto trzy dni później. Zanim Austriacy zdołali powstrzymać dalsze postępy ofensywy, Włosi przesunęli front na odcinku 20 km o ok. 5 km w głąb, zajęli ważne punkty strategiczne, w tym przyczółek na wschodnim brzegu Isonzo. Straty: Włosi – 50 tys. ludzi, Austriacy – 42 tys.