Po trwającym dobę przygotowaniu artyleryjskim do ataku ruszyło na froncie 60 km 51 dywizji włoskich (ponad milion żołnierzy wspieranych przez ponad 5000 dział i moździerzy). Do końca sierpnia opanowali oni płaskowyż Bainsizza i część masywu Hermada. Dalsze postępy okazały się niemożliwe ze względu na trudności z podciągnięciem artylerii i zaopatrzenia. We wrześniu Austriacy ściągnęli posiłki z frontu wschodniego i podjęli kontrnatarcie, nie wyparli jednak przeciwnika ze zdobytego terenu. Siły austro-węgierskie znalazły się u kresu wytrzymałości i konieczne okazało się bezpośrednie wsparcie ze strony Niemiec. Włosi odnieśli największy sukces od czasu szóstej bitwy, ale morale armii w ciągu ubiegłego roku osiągnęło najniższy poziom. Mimo to planowano kolejne ofensywy, a dowódcy frontowi ignorowali zagrożenie kontrofensywą przeciwnika. Straty: Włosi – 180 tys. ludzi, Austriacy – ok. 120 tys..
Dwunasta
24 października – 7 listopada 1917
Pierwsza ofensywa przeprowadzona na tym odcinku przez Austro-Węgry przy wsparciu Niemców.