Właściwości chemiczne DMT jest pochodną tryptaminy z dwiema grupami metylowymi przy atomie azotu. Została po raz pierwszy wyekstrahowana z Mimosa hostilis w 1946 roku przez brazylijskiego chemika-etnobotanika Gonçalves deLima, który nazwał tę substancję nigeryną. Otrzymana została jednak przez angielskiego chemika Richarda Manske w 1931 roku. Współcześnie najpopularniejszą metodą otrzymywania DMT jest synteza Speetera-Anthony’ego, z indolu przy użyciu chlorku oksalilu, dimetyloaminy i glinowodorku litu: center|class=skin-invert-image|600px|schemat syntezy
Dimetylotryptamina zwykle używana jest jako zasada, jednak bardziej stabilna jest jako sól, na przykład fumaranowa, w formie soli jest też rozpuszczalna w wodzie. DMT w roztworze degraduje się znacznie szybciej i powinna być przechowywana bez dostępu światła i powietrza, najlepiej w lodówce. Wykrystalizowana z rozpuszczalnika układa się w cienkie kryształowe igiełki.
Stan prawny ONZ zaleca posiadanie DMT wyłącznie do celów naukowych i medycznych oraz obserwację międzynarodowego handlu nią. W Polsce znajduje się w wykazie środków odurzających w grupie I-P.
Zobacz też
doświadczenie psychodeliczne enteogeny
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Erowid DMT Vault DMT entry TiHKAL
Kategoria:Aminy trzeciorzędowe Kategoria:Psychodeliczne tryptaminy Kategoria:Leki bez kodu klasyfikacji anatomiczno-terapeutyczno-chemicznej