Działanie Boga przejawia się wówczas w natchnieniach doświadczanych przez człowieka w sercu, sumieniu i duszy.

Nurty heterodoksyjne związane z teologią Opatrzności Ruchami heterodoksyjnymi, które dokonywały redefinicji tradycyjnej nauki o Opatrzności były: deizm predestynacja naturalizm kwietyzm

Katechizm Kościoła katolickiego o Opatrzności Katechizm Kościoła Katolickiego mówi o Opatrzności w nn. 302-305. W stworzeniu świat nie powstał od razu doskonały, spełniony. Jest on zatem w drodze – in statu viae – do ostatecznej doskonałości, którą ma dopiero osiągnąć i do której Bóg go przeznaczył i prowadzi.

Źródłem poznania Opatrzności jest Pismo Święte, np. Ps 115, 3: Nasz Bóg jest w niebie; czyni wszystko, co zechce czy Księga Przysłów: Wiele zamierzeń jest w sercu człowieka, lecz wola Pana się ziści (Prz 19, 21). Chrystus jest wykonawcą Opatrzności, jak mówi Apokalipsa: Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera (Ap 3, 7). Bóg troszczy się o świat często bezpośrednio i oczekuje postawy zaufania u ludzi.