Pierwszym sukcesem w nowej osadzie był brązowy medal w konkurencji C-1000 m na zawodach Przyjaźń-84. W 1985 wywalczył wicemistrzostwo świata w konkurencji C-2 500 m i brązowy medal w konkurencji C-2 1000 m. W 1986 został po raz pierwszy mistrzem świata, w nieolimpijskiej konkurencji C-2 10 000 m (był to pierwszy złoty medal mistrzostw świata w historii startów polskich kanadyjkarzy), zdobywając także wicemistrzostwo świata w konkurencji C-2 1000 m. Wyniki te przyniosły mu wraz z M. Dopierałą drugie miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca roku 1986. W 1987 osiągnął jeszcze większy sukces, zdobywając mistrzostwo świata w konkurencji C-2 500 m i wicemistrzostwo w konkurencji C-2 1000 m, co przyniosło mu także zwycięstwo razem z partnerem z osady w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca roku 1987.
W 1988 był razem z M. Dopierałą kandydatem do złotego medalu Igrzysk Olimpijskich, jednak przygotowania zakłóciły najpierw choroba M. Łbika, następnie kontuzja M. Dopierały. Ostatecznie w Seulu wywalczył wicemistrzostwo olimpijskie w konkurencji C-2 500 m i brązowy medal w konkurencji C-2 1000 m. W Plebiscycie Przeglądu Sportowego w 1988 po raz trzeci z rzędu zajął miejsce w pierwszej trójce, tym razem trzecie.