Wiazyń (biał. i ros. Вязынь) – wieś na Białorusi, w rejonie wilejskim obwodu mińskiego.
Siedziba parafii prawosławnej (pw. Zaśnięcia Matki Bożej) i rzymskokatolickiej (pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny).
Historia W czasach zaborów miasteczko i folwark (następnie majątek) w gminie Wiazyń, w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1881 roku miasteczko liczyło 270 mieszkańców. Była tu cerkiew prawosławna, kaplica katolicka parafii Olkowicze, żydowski dom modlitwy oraz szkoła ludowa. Folwark w 1866 roku liczył 91 mieszkańców, był tu browar i gorzelnia. Dwór i wszystkie budynki były murowane.
W latach 1921–1945 miasteczko i folwark leżały w Polsce, w województwie wileńskimPrzynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)., w powiecie wilejskim, w gminie Wiazyń. siedziba wiejskiej gminy Wiazyń.
Miasteczko, należało do Zborowskich, Wołowiczów, Wituńskich i Gieczewiczów. Przed erygowaniem parafii wiazyńskiej należała do parafii z siedzibą w Olkowiczach, a jeszcze poprzednio – Ilii.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało: