Najstarszy z potomków Henryka II Pobożnego czuł się w każdym razie pokrzywdzony faktem, że w drugiej połowie XIII wieku w jego rękach pozostała najmniejsza i nie najbogatsza część dziedzictwa ojca. Po 1270 wysunął więc pretensje do 1/3 części spadku po Henryku III Białym. (Pozostałe 2/3 według tej rachuby przysługiwało ostatniemu bratu pozostałemu przy życiu Konradowi I i Henrykowi IV Probusowi). Henryk IV ufny w potęgę swojego opiekuna żądania te wszystkie odrzuciłS. Zachorowski, Wiek XIII i panowanie Władysława Łokietka, w: Dzieje Polski średniowiecznej w dwu tomach (do roku 1333), Kraków 1926, s. 347, R. Grodecki, Dzieje polityczne Śląska do 1290 r., w: Historja Śląska od najdawniejszych czasów do roku 1400, pod red. S. Kutrzeby, t. I, Kraków 1933,s. 275-276..
Bezpośrednia przyczyna starcia Zaangażowanie się Przemysła Ottokara II w politykę ogólnoniemiecką odwróciło nieco uwagę Przemyślidy od spraw polskich. Książę legnicki ten stan rzeczy spróbował wykorzystać. Dnia 18 lutego 1277 jak podają źródła śląskie (Kronika polska i Kronika książąt polskich) na śpiącego we dworze w Jelczu Henryka Prawego napadli zbrojni księcia legnickiego i uwieźli go na południowy zachód, w góry Księstwa legnickiego, do twierdzy Castrum Valan nad Bobrem.