Stojan Zaimow (; ur. 12 sierpnia 1853 w Rupkite, zm. 9 września 1932 w Plewenie) – bułgarski działacz niepodległościowy i społeczny, pisarz. Uczestnik powstania kwietniowego z 1876 roku.
Podstawowe wykształcenie zdobył w szkole w Starej Zagorze w latach 1867–1869, gdzie zapoznał się z Wasylem Lewskim. Tam też zapoczątkował wieloletnią działalność na rzecz niepodległości Bułgarii wstępując do Bułgarskiego Centralnego Komitetu Rewolucyjnego. W latach 1870–1871 ukończył kurs pedagogiczny w Płowdiwie, a następnie pracował jako nauczyciel w męskiej szkole w Chaskowie (1871-1873). Wraz z innymi lokalnymi działaczami niepodległościowymi założył chaskowski komitet powstańczy i był jednym z jego najaktywniejszych członków. Wkrótce potem wziął udział w przygotowaniach do zamachu na lokalnego obszarnika osmańskiego Stawriego. W 1873 został aresztowany przez siły tureckie i uwięziony w twierdzy w Diyarbakırze. W rok później zdołał zbiec i przedostać się do Królestwa Rumunii, gdzie osiedlił się.