„Sweers” operował głównie na Morzu Śródziemnym, biorąc udział w osłonie operacji konwojowych na Maltę od września 1941. 12 grudnia 1941 wziął udział z niszczycielami HMS „Sikh”, „Maori” i w starciu z włoskimi krążownikami koło przylądka Bon, w którym „Sikh” i „Legion” zatopiły torpedami krążowniki i „Alberto di Giussano”. 17 grudnia brał udział w pierwszej bitwie w Zatoce Syrta, z flotą włoską. W lutym 1942 został przeniesiony do brytyjskiej Floty Wschodniej, bazującej w Kolombo, po czym po remoncie powrócił na Morze Śródziemne we wrześniu 1942. 13 listopada 1942 „Isaac Sweers” został zatopiony przez niemiecki okręt podwodny w rejonie Algieru.
Gerard Callenburgh/ZH1
„Gerard Callenburgh”, będący w trakcie wyposażania, został samozatopiony w stoczni w Rotterdamie 15 maja 1940, po czym podniesiony przez Niemców 17 lipca 1940 i po ukończeniu w Hamburgu wcielony do służby 11 października 1942 pod oznaczeniem ZH1. Okręt miał pierwotny zestaw uzbrojenia głównego (5 dział 120 mm), jedynie zastosowano niemieckie małokalibrowe uzbrojenie przeciwlotnicze – 4 półautomatyczne działka plot. 37 mm C/30 (znacznie mniej skuteczne od planowanych 40 mm) i do 16 działek plot. 20 mm C/38. Nieco zmieniono formę nadbudówki dziobowej.